Een Glasvezel-architect in diep zeewater.

Deze keer ga ik u iets vertellen over een wonderlijk sponsachtig wezentje dat leeft in de diepe zee. Ze komen voor in de omgeving van de Filippijnen en bij de Japanse kust op diepten van twee tot driehonderd meter. Het gaat om het Venusmandje (Euplectella aspergillum) Het behoort tot de glassponzen. Het weeft van glasvezels een langwerpig kokervormig hol lichaam dat wel een meter lang kan worden. Waarom staan onderzoekers zo verbaasd? Allereerst is er het glasvezelmateriaal waaruit het is opgebouwd. Het bestaat uit zeer dunne glasvezels die tot dunne kabels zijn gewonden die buitengewoon flexibel zijn. Het is materiaal met eigenschappen om jaloers op te worden, want U weet ongetwijfeld dat door mensen ontworpen glasvezels die voor communicatiedoeleinden worden toegepast weinig flexibel en erg kwetsbaar zijn. Je kunt er bijvoorbeeld geen strakke knoop in leggen. Bij het Venusmandje kan dit wel, zonder dat de vezels breken. Door mensen gefabriceerde glasvezels worden ook onder hoge druk en temperatuur gemaakt. Men vraagt zich dus af hoe het Venusmandje dit beter kan en dat bij normale lage druk en temperatuur.

 Ook de constructie van het holle kokervormige lichaam is zeer ingenieus. Het Venusmandje blijkt buitengewoon efficiënt om te gaan met het reeds beschreven bouwmateriaal. De wand van de koker is kunstig geweven met vierkante vakjes. Net als bij een door mensen gebouwd vakwerk zijn er in de vakjes voor de stijfheid schuine diagonalen aangebracht, waardoor deze vakjes stabieler zijn. Het wonderlijke is echter dat dit niet bij elk vierkantje is gedaan, maar om en om. Regelmatig is een vakje geheel open terwijl het aangrenzende vakje wel met een diagonaalstaaf is versterkt. Menselijke architecten passen deze methode ook bij hoge gebouwen toe uit oogpunt van materiaal-besparing. In een later stadium weeft het Venusmandje ook nog diverse spiraalvormige extra versterkingen rondom. Die voorkomen dat het hele bouwwerk als een blikje frisdrank in elkaar kan worden geperst.

Nu vraag ik u: hoe is dit wonderlijke diertje aan de constructieve kennis  gekomen die voor de glasvezelproductie en de architectonische vormgeving nodig is? Heeft het dat allemaal zelf bedacht? Is het bij toeval, stap voor stap,door het maar heel lang te proberen, gekomen, zoals de evolutietheorie ons wil laten geloven? Dat lijkt niet erg waarschijnlijk. Want één ding is zeker! Voor het ontwerp van het geheel is zeker intelligentie en een planmatige aanpak nodig geweest. Het sponsje zelf bezit geen intelligentie. Toch doet het zijn werk instinctmatig volgens een ingebouwd programma. Maar wie was de Grote Program-meur? Als gelovig persoon is dit voor mij weer een aanwijzing dat er een Schepper is, die niet alleen het Venusmandje maar ook andere prachtige dieren leven heeft gegeven. Wat denkt u, is het Venusmandje bij toeval ontstaan of gemaakt door de Grote Architect?

Mooie plaatjes van het Venusmandje kunt u zelf vinden door die naam even bij Google-afbeeldingen in te typen. Daar vindt u ook plaatjes die verwijzen naarde website over het wetenschappelijk onderzoek waaraan in het VPRO-programma Noorderlicht uitgebreid aandacht werd geschonken. Echt de moeite waard. Doen dus!

 Op deze weblog zal ik nuttige en interessante info geven over een breed skala wetenswaardigheden. Dat kunnen zaken zijn uit de techniek, het millieu, de natuur, het dierenrijk enz. Ik hoop dat u mijn geschrijf wekelijks blijft volgen en wens u daarbij veel genoegen.